Sunday, November 30, 2003


by Kostas Karyotakis

Death—the daws that thump
against the black tiles and walls,
death, the women who are loved
while peeling onions.

Death—the sordid insignificant streets
with their grandiose names,
the olive grove, around it the sea, and even
the sun, death amongst all the deaths.

Death—the policeman who wraps up
an “insufficient” portion to weight it,
death, the sumbul on the balcony,
and the teacher with the newspaper.

Preveza—base, garrison, fortress.
On Sunday, we’ll hear the band.
I got a savings book from the bank,
inaugural deposit—thirty drachmas.

Dawdling along the port
“Do I exist?” you say. “No, you don’t!”
The ship arrives. Flag raised.
Maybe Mr Prefect is coming.

If just one man amongst all these men
died of disgust—
quietly, sadly, modestly,
we could, at least, revel in his funeral.

My translation c. 27/11/03


θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.


Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home